‘De fundamenten van een onderneming worden gestuurd door slechts een handvol topmanagers in de directiekamer. Hun aandeel wordt gestuurd door miljoenen beleggers die geen enkele interesse hebben over wat in die directiekamers gebeurt.’
Deze mooie quote is van Joe Albano, een beursanalist gespecialiseerd in technologieaandelen. Albano bespreekt hier een waarheid die we vaak vergeten: ‘Je hebt aan de ene kant enorm veel emoties, je hebt aan de andere kant de beslissingnemers, en vaak hebben die niets met elkaar te maken’.
Hij bedoelt: beurskoersen vertellen niets over hoe goed of hoe slecht het bedrijf zelf bezig is.
Op korte termijn toch niet. Op lange termijn kan een fundamenteel goed (of slecht) geleid bedrijf wel degelijk de koersen bijsturen. Het kan ook dat een te langdurig slechte (of goede) beursprestatie impact heeft op de gezondheid van de onderneming.
De les van Albano? Het beurssentiment is écht belangrijk.
Iemand die enkel de fundamenten bestudeert, ziet heel wat ondernemingen die fundamenteel inderdaad te duur of te goedkoop zijn. Maar met hun gelijk halen ze niet altijd hoge returns.
Degene die weet waar het sentiment zit, en hoe het daar evolueert, is vaak de betere belegger.
*
Bon dan. Hoe zit het met het sentiment rond de Magnificent 7 en de andere techreuzen?
*
Hun magneetveld begint af te nemen. Amazon, Meta, Microsoft en consoorten zijn en blijven rijke gezonde krachtpatsers. Sinds enkele maanden is er niettemin iets veranderd.
Hun kapitaaluitgaven nemen sneller toe dan hun omzetten. Sommige tonen voor het eerst in vele jaren een negatieve cashflow.
De AI-datacenters die ze als razenden zo snel mogelijk aan het oprichten zijn, zijn zoveel complexer en duurder dan de centers van amper twee jaar geleden. Die kunnen ze niet langer louter via hun inkomsten financieren. Google, Meta en anderen geven nu obligaties uit. Sommige verhogen hun kapitaal.
Dat zien de beleggers ook.
Die focussen niet langer uitsluitend op de techkoningen. Net zoals Mister Market Magazine van vorige week zoeken ze kleinere bedrijven die wel eens de latere winnaars van AI kunnen worden.
Niet zoals MMM zoeken velen de nog weinig bekende spelers die zichzelf als AI-expert omschrijven, niet winstgevend zijn, maar wel eens de ‘NextVidia’ kunnen worden.
Die redenering kennen we. Het is een echo van eind 1999-begin 2000, niet lang voordat de dot.com-bubbel uiteenspatte. Ook toen weken beleggers af van de duur gewaardeerde leiders als Cisco, Intel en Microsoft, in de hoop nog ergens een speld in de hooiberg te vinden.
Dat is één bezorgdheid van ons, maar er zijn er meer.
De leiders investeren honderden miljarden tegelijk, terwijl de verhoopte returns pas later terugstromen. Ondertussen krimpen hun winstmarges, ook al omdat chips en andere componenten steeds duurder worden.
In een omgeving van stijgende inflatie en rentetarieven, almaar hallucinanter wordende geopolitieke spelletjes, en nu ook de luidere oproep van dé AI-specialisten om de AI-ontwikkeling ter bescherming van de menselijkheid af te remmen, is dit geen gezonde situatie.
Albano noemt het een financieel kaartenhuis: ‘Zolang niemand te hard blaast, is het oké.’
Een omgeving waar iedereen zijn adem moet inhouden om ongelukken te voorkomen, is niet oké.
Over de waardering van de meeste techkleppers maken we ons geen zorgen. Zij zijn vandaag in feite goedkoper dan enkele jaren geleden, ondanks hun spectaculaire koersklim, omdat hun omzet en winst nóg sterker klommen.
Het sentiment is wél een huidige zorgenbron. Als de postieve sfeer van vertrouwen omslaat, kan dat snel de fundamenten onder de beursprestaties én de operationele prestaties van de techmammoeten aantasten.
En stilaan is het sentiment aan het omslaan.
Is er reden tot paniek? Zeker niet voor beleggers wiens blootstelling aan de Amerikaanse techsector beperkt is. En nog minder voor wie de cash klaarliggen heeft om enkele op basis van hun waardering aantrekkelijke techleiders binnen te halen.