De meerwaardetaks is er – wat volgt?

Die meerwaardetaks. We wisten al lang dat er niet aan te ontkomen was. Dat ze er komt is dus geen echt nieuws. Dat neemt mijn boosheid niet weg. Deze taks is immers schadelijk voor ons aller welvaart. De superrijken gaan die heus niet betalen, de middenklasse wordt rechtstreeks getroffen, de behoeftigen onrechtstreeks.

Dat krijg je met dat typisch Belgische politieke streefdoel om zoveel mogelijk burgers terug te duwen tot het niveau van de meest onfortuinlijken. Terwijl het zonneklaar is dat onze maatschappij gebaat is bij het omgekeerd: zoveel mogelijk mensen naar het niveau van de fortuinlijken duwen.

We hadden al de taks op beursverrichtingen van 0,35% (een record), een roerende voorheffing op dividenden van liefst 30% (ook een record), de effectentaks van 0,15 procent op effectenrekeningen van meer dan 1 miljoen euro en nog wat andere taksen en kosten. Dat alles was kennelijk niet voldoende. Vanaf begin 2026 hebben we daarom dus ook de meerwaardetaks.

Wie activa verkoopt met winst, moet op die winst 10 procent aan de fiscus geven. Dat is de meerwaardetaks.

Er zijn nogal wat uitzonderingen op die regel. Die winst wordt bijvoorbeeld berekend aan de hand van de slotkoersen van 31 december 2025, maar wie kan aantonen dat hij het actief eerder tegen een hogere prijs heeft gekocht kan dat in rekening brengen.

Voorts kunnen verkopen met verlies ook ter compensatie worden ingebracht. Er geldt tevens een jaarlijkse vrijstelling van 10.000 euro. Zolang de meerwaarden minus de minwaarden onder dat bedrag liggen, moet je dat jaar dus geen meerwaardetaks betalen. Die vrijstelling wordt jaarlijks geïndexeerd. En wie gedurende vijf jaar geen gebruik maakt van die vrijstelling, kan dat bedrag tot 15.000 euro verhogen.

Dat is allemaal hopeloos ingewikkeld, maar dankzij die vrijstellingen en compensaties zijn de concrete gevolgen van de meerwaardetaks op onze beursstrategieën beperkt.

Als Zanna met winst verkoopt, verkoopt ze immers altijd slechts een deel. Als ze met verlies verkoopt, zwiert ze meteen alles buiten. Daardoor, en omdat ze sowieso weinig transacties per jaar doet en liefst haar aandelen jarenlang bijhoudt, zal ze wel de meeste jaren onder die 10.000-grens blijven.

Voor Waldorf en zijn Wally’s is het een ander verhaal. Die wil zijn winsten ongelimiteerd doen toenemen. Als hij een multibagger vastheeft, wil hij die vasthouden, ook al gaat het aandeel maal tien of meer. In dat geval zou bij een uiteindelijke verkoop die taks wel heel zwaar op de maag kunnen liggen. Ach, Waldorf vindt wel een oplossing, indien nodig.

Gunstmaatregel

Het zijn vooral de psychologische gevolgen die schadelijk kunnen zijn. Beleggers zijn moegetergd. Na een eindeloze reeks pestbelastingen die in het voorbije decennium werden ingevoerd (en soms opnieuw afgevoerd), dreigen velen de handdoek in de ring te gooien. Dit is frustrerend. Beleggers in risicokapitaal zijn onontbeerlijk voor de economie – in tegenstelling tot grootvastgoedbezitters die opnieuw worden ontzien – en krijgen telkens weer stank voor dank.

Het is nu aan de regering om die perceptie te counteren, door eindelijk ook eens een gunstmaatregel voor de kleine belegger in te voeren. Er zijn mogelijkheden genoeg, die de Schatkist weinig kosten en op termijn enorm veel welvaart kunnen opleveren.

In de regeringsverklaring staat bijvoorbeeld nergens dat de roerende voorheffing niet kan worden verlaagd. Daar was aanvankelijk sprake van. Maak er werk van, beste minister van Financiën Jan Jambon.

We lezen er wel in dat de beurstaks zal worden vereenvoudigd. Hier staat de deur voor een verlaging van die reusachtige 0,35% op een kier. Schaf die sowieso af voor ondernemingen met een beurswaarde van bijvoorbeeld minder dan 1 miljard euro. Dat zou nochtans een prima ingreep zijn. Die taks brengt sowieso apennootjes op.

Mocht die worden geschrapt, krijg je vanzelf een levendiger beurshandel, meer ondernemingen die bereid zijn naar de beurs te komen, en finaal veel meer belastinginkomsten.

Er is dus heus nog hoop, te meer omdat we op pagina 36 van het regeerakkoord zowaar de volgende geheimzinnige zin lazen: ‘Via een variant op de Wet Cooreman-Declerq stimuleren we mensen om hun spaargeld in de economie te investeren’. Niet erg dat de naam van Willy De Clercq verkeerd geschreven is, zolang er iets mee wordt gedaan. Focus bij die ‘variant’ op de beleggende spaarder, want net hij wil vooruit in het leven. En net zij die vooruit willen trekken onze economie vooruit!

Veel losse eindjes

Tot slot: dit is in vele opzichten een gedrocht. Het wordt nog een ganse boterham om alle losse eindjes vast te knopen (hoe bereken je bijvoorbeeld de waarde van private equity? Kan de overheid zo maar belastinginkomsten innen op cryptomunten die buiten de wet gesteld zijn? Hoe moeilijk wordt het niet voor aandelen die in meerdere fases werden aangekocht? Wie gaat dat allemaal in het oog houden? Wat bij complexe erfeniskwesties?…).

Als daarbovenop iemand de welwillenden onder onze excellenties zou kunnen uitleggen hoe ongunstig dit is voor letterlijk elke Belg, is de kans nog altijd reëel dat dat onding er nooit komt…