Ik zocht iets in een oud Mister Market Magazine en ik kwam het volgend artikel tegen. Best interessant dezer dagen.
We schrijven oktober 2014 (MMM n°14), en de centrumrechtse regering heeft net de beurstaks nog maar eens verhoogd:
De liberaal Charles Michel zit in de 16, als premier van de eerste centrumrechtse regering sinds vele vele jaren. We hopen van harte op de juiste focus: een hogere welvaart voor iedereen, via het aanzwengelen van groei en ondernemerschap.
Maar eerst nog enkele kleinpolitieke snoepjes voor de achterban. Zoals de zoveelste verhoging van de beurstaks, om de linkse CD&V-kiezers te sussen. Deze keer gaat die van 0,25 naar 0,28 procent van de transactiewaarde. In 2012 steeg de taks al van 0,17 naar 0,25 procent. Ook voor de verkoop van beleggingsfondsen van het kapitalisatietype (herbeleggen van de dividenden) gaat de taks fors hoger: van 1 naar 1,35 procent. Simulaties mikken op een opbrengst van 80 miljoen euro. Simpel gezond verstand doet evenwel vermoeden dat het veel minder zal zijn. Die beurstaks is namelijk de pijngrens voorbij. Dat is 14 euro voor een transactie van 5.000 euro. Inclusief de makelaarslonen kost zo’n transactie de kleine belegger gemiddeld 25 euro in België. 25 euro! De verwachte return moet al hoog zijn…
De belegger heeft dan 3 keuzemogelijkheden:
1) Niets doen en braaf de hogere belastingen betalen op dat spaargeld waarvoor hij gewerkt heeft en al flinke belastingen heeft betaald.
2) Aandelen (nog meer) mijden, hetgeen nefast is voor onze economie. Hier gaat (een veelvoud van) die 80 miljoen al in rook op, dat beseft onze huidige minister van Financiën ongetwijfeld ook wel.
3) Aandelen kopen via een buitenlandse broker die geen beurstaks verschuldigd is. Niet alleen verschuift daarmee de sector van de effectenhandel verder naar het buitenland, hetgeen gepaard zal gaan met jobverlies. In het buitenland is er bovendien geen focus op Belgische beursgenoteerde bedrijven (zie punt 2).
Dat klinkt griezelig actueel, nietwaar?
Ondertussen werd die beurstaks nog maar eens verhoogd. Het kost nu al 0,35 procent om een aandeel te kopen en 0,35 procent voor wie het opnieuw verkoopt. Er kwam bovendien nog een resem taksen voor de belegger bij. Het bleef maar snoepjes regenen voor de door de politieke leiders danig misleide linkse kiezers.
Van een positief beleid voor groei, ondernemerschap en een hogere welvaart voor ons allemaal kwam niets in huis. Ten zeerste integendeel. Onze aandelenmarkt deemsterde verder weg, ten voordele van rendementsloos sparen, speculatieve speeltjes en dure buitenlandse aandelen. En meer dan ooit beseft men hier in België dat een mens goed zot moet zijn om het hier als ondernemer te proberen.
Vandaag, januari 2025, wordt opnieuw een centrumrechtse regering gevormd. En volgens wat we horen en lezen, zal het opnieuw zijn zoals tien jaar geleden: bovenal nog meer taksen en pesterijen voor kleine beleggers en kleine ondernemers, om toch maar de achterban van sommigen te sussen.
Of wordt het deze keer toch anders? Verras ons, beste onderhandelaars!
Wat een treffende analyse… Ik deel je ergernis volledig. Wij, de kleine beleggers, proberen op een verstandige manier iets op te bouwen voor later, vooral met het oog op de steeds onzekerder wordende pensioenplannen. We beleggen met geld dat al zwaar belast werd, en nu dreigt daar nog een extra last bovenop te komen. Dat voelt als een dubbele straf.
De manier waarop de politiek hiermee omgaat, getuigt van kortzichtigheid. Er is geen stimulans voor gewone mensen om te investeren, integendeel. Ik zag onlangs in Terzake (als ik me niet vergis) een professor die tevergeefs probeerde uit te leggen dat investeren moet worden aangemoedigd. Maar de minister in kwestie schudde alleen maar het hoofd—niet eens de moeite om te luisteren. Dat zegt eigenlijk alles.
Economische groei zou toch een manier moeten zijn om de begroting gezond te houden? Als het bbp groeit, brengt een lager belastingpercentage in absolute cijfers nog steeds meer op. Maar nee, in plaats van beleid dat groei stimuleert, lijkt het alsof de enige oplossing is om steeds dieper in de zakken van de burger te tasten.
Het is frustrerend. We hebben gezien wat protesten zoals de gele hesjes in Frankrijk hebben opgeleverd: veel rumoer, maar uiteindelijk werden ze vakkundig geneutraliseerd. Hier blijft het waarschijnlijk bij stil gemor en een gevoel van moedeloosheid.
Ik ben ook maar een gewone mens, maar ik voel vooral dat we vastzitten in een systeem waar de hardwerkende burger de rekening blijft betalen. En ondertussen lopen we verder in het hamsterrad… Zucht.