Oude Pierre*
Ken jezelf en ken een ander beter dan de ander, en je hebt een kanjer van een voorsprong op de beurs.
Vorige week namen we het pas verschenen boek ‘The Wisdom of Finance: Discovering Humanity in the World of Risk and Return’ ter harte, van de Harvard-econoom Mihir Desai. Wat hebben we daaruit geleerd?
Dat mensen doorgaans banger zijn van financiën – een onderdeeltje van het leven – dan van het leven zelf.
Nochtans lijkt de wereld van financiën veel meer op het leven dan we vermoeden: in een wereld waarin alles toeval is en we tegelijk overal patronen zien, zijn we onbewust voortdurend met risico bezig, net als in de wereld van financiën.
Pride & Prejudice van Jane Austen is in feite een boek over risicobeheer: welke aanbidder te kiezen?
In die periode rond 1800 kon een vrouw zich geen vergissing veroorloven. Een slinkse vrijer speelde op die zwakke positie in, met de lompe maar des te overtuigende woorden: ‘Je bent lelijk en arm, je zou beter mijn aanzoek aanvaarden want een beter voorstel krijg je niet meer’.
Inspelen op risicoaversie, het is van alle tijden. Anthony Trollope bespeelde hetzelfde thema in zijn 19de-eeuwse romans. ‘Kon ik ze maar alle tien huwen’, zuchtte een vrouw, hunkerend naar diversificatie. Veel vrouwen kochten opties: ze gingen in op meerdere avances, om uiteindelijk ‘de juiste’ te huwen.
In het leven, net zoals vaak in financiën, zijn mensen vaak obsessief met opties bezig. ‘Het is natuurlijk goed te studeren om later meer kansen te hebben, maar op de duur moet je een kans kiézen’, zegt Desai. Hij bedoelt: in het leven én in financiën moet je ook echt durven te springen, een risico nemen. In beide werelden wordt dat al te vaak vergeten.
Desai heeft hetover de Bijbelse Parabel der Talenten.
Een heer ging op reis, gaf een slaaf vijf talenten (geldstukken), een tweede slaaf kreeg er drie, een derde eentje. Bij zijn terugkeer konden de twee eerste slaven trots melden dat ze via investeringen het aantal hadden verdubbeld tot respectievelijk 10 en 6 talenten. De derde zei even trots: ‘Heer, ik zorgde ervoor dat ik het niet verloor. Ik begroef het diep in de grond. Hier heeft u het.’
De heer prees de twee die waarde hadden gecreëerd en stuurde de andere de laan uit. Velen vinden dat onterecht: die derde was immers voorbeeldig waakzaam. Maar Desai benadrukt dat we met voorzichtigheid alleen er niet zullen komen. Een mens moet waarde durven te creëren. Te weinig mensen durven dat.
Een anekdote. Federal Express is vandaag een reusachtig bedrijf. In 1972 werd het faillissement op miraculeuze wijze vermeden. Oprichter Fred Smith moest maandagochtend 24.000 dollar schulden afbetalen. Hij kreeg geen kredieten meer en bezat de vrijdagavond voordien 5.000 dollar. Wat te doen?
Smith ging naar Las Vegas, speelde blackjack en won 27.000 dollar. Vandaag is FedEx 65 miljard dollar waard, en Smith zelf 4 miljard.
Was Smith roekeloos? Onverantwoordelijk? Allerminst. De optie ‘Vegas’ was zelfs spotgoedkoop, want Smith had niets te verliezen (met die 5.000$ was hij niets) en alles te winnen. Hij won.
*Periodiek, in de zomermaanden al wat vaker dan anders, publiceren we een artikel van Pierre of een column van Zanna van meerdere jaren geleden. Deze is van april 2018.
Beleggen is geld gebruiken dat je niet nodig hebt. Velen zetten het op een spaarboek. Zogezegd indien men ooit iets interessants wil kopen. Velen kopen niets en het geld verliest aan waarde door de inflatie. Het geld gebuiken in de hoop dat het rendeert is niet zinloos. Indien je stevige bedrijven kiest of een degelijke ETF zulenl die ooit wel renderen. Je mag je niet blindstaren op het moment van de week wanneer Trump de wereld weer al eens doet grijnzen. Er komen wel betere tijden aan.
Jacques Devulder